Ik vertrek..

De meeste van jullie kennen de serie 'Ik vertrek' van NPO vast wel. Leuk om te kijken vind ik zelf, herkenbare thema's komen er voorbij, ook al is elk verhaal natuurlijk weer anders. Je ziet er vooral een algemeen overzicht van gebeurtenissen. Maar hoe voelen ze zich nou écht? Het leek me leuk om het begin van mijn 'Ik vertrek' verhaal eens met jullie te delen. Want een sprookje was het niet altijd..


22 Mei 2014 was de dag van onze bruiloft. Ik was net 20 jaar en had heel veel zin in de dag en het daarna elke dag samen zijn met Hans. Zoals jullie misschien al weten woonde Hans al sinds 2010 in Oostenrijk. 3 jaar hebben we ongeveer elke 2 maanden heen en weer gereisd, 1000 telefoon gesprekken gehad en elke avond geskypet. Het afscheid nemen vond ik verschrikkelijk, maar eenmaal in Nederland wende het normale dagelijkse leven ook weer snel. Al vanaf het begin van onze relatie was Hans duidelijk over zijn keuze, hij wilde in Oostenrijk wonen. Ik was toen 17 en voor de eerste keer op (wintersport) vakantie in Oostenrijk, en vond het land fantastisch. Dus zei ik meteen; Ik ook!


Na een jaar begon het meer tot me door te dringen, nadat Hans samen met zijn broer een beginnend bedrijf runde, kwamen de twijfels af toe naar boven. Want wat ga ik daar doen? En hoe? Ik spreek de taal niet, heb geen Oostenrijks diploma.. En wat als we later kinderen krijgen? Ze krijgen met hele andere ervaringen te maken, als mijn vertrouwde Nederlandse ervaringen (school, kerk enzovoorts). Ter gelijker tijd wist ik dat Hans nooit zo gelukkig zou worden in Nederland, als hij op dat moment was in Oostenrijk. Zo gingen er veel gedachten door mijn hoofd. Uiteindelijk vond ik dat ik de sprong moest wagen, en dat ik het in ieder geval moest proberen en kijken of ik gelukkig kon worden in Oostenrijk.

Zo kwam het dat we op zoek gingen naar een huurhuisje, die we vonden boven het winkeltje van mijn schoonzus op een industrieterrein. Een knus huisje met 2 slaapkamers en houten wanden. Meteen na de bruiloft op 23 Mei kwamen we in Oostenrijk aan, moe van de bruiloft, genoten we van de eerste paar dagen in Oostenrijk. Aansluitend gingen we 2 weken op Huwelijksreis, waar we heel erg van genoten hebben natuurlijk. Elke dag samen zijn was alleen al fantastisch en het gevoel dat er geen afscheid aan zat te komen, vonden we heerlijk.


Na deze 2 weken begon het 'echte leven' in Oostenrijk. Hans werkte 5,5 dag, en ik was thuis. Geen baan, geen vrienden, geen (eigen) familie. Want schoonfamilie woonde hier wel! Mijn schoonouders en mijn schoonbroer en schoonzus. Ze werkte allemaal (mijn schoonouders runde apartements Waldemar toen samen), en ik wilde ze liever niet tot last zijn en mijn eigen boontjes doppen. Dus ging ik aan de slag met Solliciteren. Als van alles, waarbij ik de taal niet al te veel nodig had, Kinder meisje, serveerster, bij de supermarkt, overal.. Elke keer op weg naar een Sollicitatie gesprek, stampte ik de Duitse zinnen nog eens goed in mijn hoofd. Ik wist precies wat ik ging vertellen, en hoopte dat ik de vragen die ik terug kreeg, begreep. Dit liep niet altijd even goed af natuurlijk, haha. Achteraf kan ik er om lachen. ;)

Na enkele sollicitaties (en afwijzingen..auw) mocht ik een dag meedraaien in een koffie barretje, maar toen ik de eigenaresse ontmoette en ze erachter kwam dat ik niet zo goed Duits sprak, dreef ze de spot met me tegenover de klanten, en de andere medewerkers. Ik verstond ongeveer wat ze zei, maar kon niet genoeg Duits om me goed te kunnen verweren. Hier werd ik en verdrietig van dat ik na een uur mijn schort heb afgedaan en ben vertrokken. Na deze vervelende ervaring moest ik echt even alle moed verzamelen om nòg eens te gaan solliciteren. Na een week heb ik dat toch gedaan, en kwam bij een aardige manager van een groot hotel terecht. Hier mocht ik het ontbijt gaan serveren. 4.30 uur moest ik beginnen tot 15 uur 's middags, 6 dagen in de week. De dagen waren heel vermoeiend, omdat ik èn een nieuwe baan had en alles nog moest leren. Ik had geen ervaring in de horeca en moest de hele dag nadenken over 'hoe zeg ik dit' en 'wat bedoelt ze nou precies'.. Wat erin resulteerde dat ik als ik om 16 uur thuis kwam vaak te moe was om verder nog iets te ondernemen.

Na een tijd in het hotel gewerkt te hebben tijdens een druk zomerseizoen, was ik op. Was dit nou waarvoor ik gekomen was? Werken, werken, werken? Ik wilde gelukkig worden hier, maar was dat op dat moment niet bepaald. Het begon er eerder op te lijken dat ik me depri voelde. Als ik thuis was, lag ik op de bank, voelde me futloos, moe en na hard werken helemaal niet voldaan, maar eerder waardeloos, ik deed het voor mijn gevoel allemaal niet goed genoeg, en schaamde me dat ik de taal niet zo goed sprak en begreep als ik wilde. Dat ik mijn werk daardoor soms niet goed deed, enzovoort. En dus zegde ik het werk op (Dat kon gelukkig in mijn situatie, en daar was ik ontzettend blij om)


Nu had ik weer tijd en zin in andere dingen, mijn 'kleine' wereldje vergroten en andere mensen ontmoeten. Ik belde het Dames voetbal team uit de buurt op en vroeg of ik mee kon doen. Zij trainde 3 keer in de week en in het weekend waren de wedstrijden. Geweldig vond ik het, ik heb hier echt enorm van genoten. Ik leerde langzamerhand meer leeftijdsgenootjes kennen en leerde de taal op een ontspannen manier.

Hierna kon ik weer echt genieten. Ik leek mijn leventje een beetje op orde te krijgen voor mijn gevoel, en wist na 1,5 jaar dan eindelijk mijn droombaan te vinden, het werken met mensen met een beperking, en werd ook nog meteen (zonder het overzetten van mijn diploma) aangenomen. Ik werkte 5 dagen, bouwde een band op met mijn collega´s en cliënten en leerde de taal via de cliënten op een kinderlijke manier. Ook kon ik aan hen wel 100xhetzelfde woord vragen en vertelde ze me die zonder dat ze het vervelend gingen vinden. Ik ging oprecht van deze mensen houden en bloeide op tijdens het werken.


Zo verliep mijn eerste 1,5 jaar van de emigratie dus. Hele fijne momenten, zoals familie bezoekjes, zomerse dagen in de bergen, maar tegelijkertijd ook werken aan de toekomst, het ging niet allemaal vanzelf. Maar achteraf ben ik trots op wat het me allemaal heeft gebracht en waar ik nu sta.


Ik hoop dat je het leuk vond om de andere kant achter het emigreren ook eens te lezen. En je er misschien ook wat aan hebt gehad. Op Instagram lijkt het vaak allemaal prachtig, en dat is het ook. Maar het is niet altijd roze geur en Manenschijn natuurlijk. Net zoals bij iedereen waarschijnlijk!
Liefs van Anne

Laden
Oeps!
 U voert een webbrowser die we niet volledig ondersteunen. Upgrade voor een betere ervaring.
De browser upgraden